Ik ben Wendy en de secretaris van de stichting. Ik heb zo'n tien jaar paardgereden op de manege. De laatste jaren rijd ik niet meer. Op de manege bracht ik heel wat uurtjes door en poetsten we elke week met een gezellig clubje mensen de paarden. Zo kregen ze wat extra aandacht.

Er moest een paard weggebracht worden omdat ze niet meer rendabel was.Ik had dit paard net gepoetst en ze stond schoon en tevreden te eten. Dat was zo onrechtvaardig omdat ze, ondanks haar ouderdom, nog lang niet op was. Ze was ook niet ziek. Er was geen oudedagsvoorziening geregeld. We hebben haar gekocht en in een paardenrusthuis kunnen plaatsen. Dat was de start van onze stichting. Vanuit deze basis zijn we verder gegaan met het opvangen van uitgewerkte manegepaarden.

Het is prachtig om te zien dat paarden rustig in het weiland kunnen genieten van een welverdiende oude dag. Dat is waar we het voor doen. Het mooiste zou zijn dat mensen, die zelf paarden houden, zich bewust worden van het feit dat paarden na een werkzaam leven ook een goed pensioen verdienen.